Cebularz - lubelski przysmak

           Czym jest cebularz?

Jest to wywodzący sie z kuchni żydowskiej pszenny placek z dodatkiem cebuli i maku, sprzedawany na straganach w Lublinie już w XIX wieku. Z czasem pojawił się w calym regionie, od Kazimierz Dolnego po Zamość,  cieszac się niesłabnącą popularnością. W tej chwili jest niewątpliwie wizytówka Lublina i lubelszczyzny, a w 2014 roku został zarejesrowany w Unii jako produkt regionalny.

Nie ma nic lepszgo niż świeży cebularz na śniadanie.  W Lublinie cebularza można kupić prawie w każdej piekarni. Każda prawdziwa lubelska piekarnia zawsze będzie pachniała świeżym cebularzem. To jest nasza lubelska tradycja. Na szczęście można poczuć smak cebularza, nie odwiedzając Lublina. Wystarczy upiec sobie cebularza w domu i zaskoczyć znajomych nowym smakiem.

Przepis na cebularz lubelski

Ciasto.

50 g drożdży
1 łyżka cukru
500 g mąki
1 szklanka ciepłego mleka
1 jajko
2 łyżki soli
60 g masła

Farsz:

2 duże cebule
3 łyżki maku
1 łyżeczka soli
2 łyżki oleju

Wedle tradycji, cebulę musimy przygotować jeden lub dwa dni przed pieczeniem cebularzy. Cebulę kroimy w średniej grubości kostkę i sparzamy we wrzątku ok. 1-2 minuty. Po sparzeniu, gorącą cebulę mieszamy z makiem, solą i olejem. Przekładamy do szczelnego naczynia i po wyschnięciu wstawiamy do lodówki.
Na następny dzień, kiedy cebula pięknie się przegryzie, wyrabiamy ciasto.
Drożdże wymieszamy z cukrem, 2 łyżkami mąki i 1/2 szklanki mleka. Pozostawiamy do wyrośnięcia.  Rozpuszczamy masło z resztą mleka. Wyrośnięty zaczyn drożdżowy mieszamy z rozpuszczonym masłem i mlekiem, a następnie dodajemy do mąki i soli. Jajko roztrzepujemy i dodajemy do ciasta. Ciasto wyrabiamy ok 15 minut i zostawiamy do wyrośnięcia ok. 60-90 minut.
Formujemy placki ok. 15 cm średnicy i układamy na lekko wysmarowanej olejem blasze. Na srodek placków ukladamy przyfotowany farsz cebulowy, pozostawiając po 1,5 cm brzegi. Czekamy ok 60 minut zeby ciasto jeszcze wyrosło.
Pieczemy ok. 20-25 minut w temperaturze 185°c do uzyskania złotego koloru.
Cebularze można jeść na ciepło z masłem, ale doskonałe są też na zimno.
Placek utrzymuje świeżość nawet 2 dni. Smacznego.

Zabytkowy cmentarz lubelski przy ul. Lipowej

                 1 listopada, czyli dzień "Wszystkich Świętych" ustanowiony zostal przez Papierjza Grzegorza IV w IX wieku i od tego czasu jest obchodzony. Tradycje, związane z tym świętem zmieniały się przez wieki, ale aż do początków XX wieku w tym dniu szczególnie traktowani byli żebracy przesiadujący najczęściej pod kościołami. Byli oni obdarowywani małymi chlebkami, specjalnie na ten dzień wypiekanymi przez gospodynie, a w niektórych rejonach Polski także mięsem i serami. Zwyczajem było także urządzanie na cmentarzach uroczystości zwanych "dziadami",kiedy to wywoływano dusze zmarłych, jedzono i śpiewano. Zwyczaj ten został opisany przez Adama Mickiewicza w "Dziadach". Innym ciekawym zwyczajem towarzyszącym temu świętu było palenie, na rozstajach dróg, ognisk. Na początku XVII wieku, zwyczaj palenia ognia przeniesiono na groby, zapalając świece symbolizujące pamięć o bliskich, którzy odeszli.

źródło

               Do XVIII wieku, zmarych grzebano na cmentarzach przykościelnych lub w kryptach, w samym kościele, ale tego zaszczytu mogli dostąpić zamożni znani w mieście zmarli.
Pod koniec XVIII wieku zaczęło brakować miejsc na cmentarzach przykościelnych, a także zaczęto obawiać się wybuchu epidemii związanej z grzebaniem zmarłych na przepełnionych cmentarzach.
Jako pierwsi w Polsce, z pomysłem przeniesienia cmentarzy poza grznice miasta wystąpili misjonarze warszawscy, tworząc nowy cmentarz, dziś znany wszystkim, jako "Powązki", uznawany za najwspanialszy w  Polsce zabytek sztuki nagrobnej.

               Lublin, dość szybko, dołączył do tego nurtu i już w 1792 roku został wydany nakaz przeniesienia wszystkich cmentarzy poza miasto.

Zabytki Lublina: Brama Krakowska

          Dzisiejszym wpisem chciałbym zapoczątkować cykl przybliżający Wam najważniejsze zabytki Lublina.

Chyba najbardziej znanym symbolem Lublina jest wybudowana w stylu gotyckim Brama Krakowska, która powstała razem z murami obronnymi w poł. XIV wieku, po najeździe Lublina przez Tatarów w 1341 roku.

Brama Krakowska. 

 

Widok od strony Krakowskiego Przedmieścia

       W I poł. XVI wieku Brama Krakowska została rozbudowana przez muratora Sebastiana Włocha, który dobudował przedbramie zakończone narożnymi wieżyczkami. Brama Krakowska była wielokrotnie niszczona pożarami.

Lublin - miasto niebanalne

Lublin jest miastem z bogatą,  sięgającą 1317 r historią, kiedy to Lublin otrzymał prawa miejskie. Ale pierwsze slady osadnictwa na tym terenie sięgają VI w.

Chlubą Lublina jest unikalne w skali kraju Stare Miasto, Zamek Lubelski oraz Brama Krakowska, która jest najbardziej rozpoznawalny  zabytkiem oraz wizytówką miasta.

Ale to nie jedyne zabytki, którymi Lublin zauroczy odwiedzających je turystów.

                                         Krakowskie przedmieście. Deptak oraz nowy ratusz

                                                              źrodło: http://www.freeimages.com


            Dzięki wielowiekowemu przenikaniu się religii i kultur wschodu i zachodu, Lublin posiada, niespotykany w innych Polskich miastach, koloryt i różnorodność, które tworzą niesamowity klimat. Lublin w swojej historii był światkiem wielu ważnych wydarzeń wpływających na losy Polski i Europy. To wszystko powoduje, że Lublin naprawdę warto odwiedzić i poznać bliżej.



4